Whitney Houston in Aalsmeer op 1 februari 1999. (foto: Menno Alberts)
Al erg lang kreeg ze niet meer de aandacht die ze ooit kreeg. Al erg lang kreeg haar privé-leven véél meer aandacht dan haar groot talent. De laatste berichten over haar die mij bereikten gingen voornamelijk over drugs en nog iets langer geleden voornamelijk over de relatieproblemen die ze had met haar man Bobby Brown. Relatief kort geleden kocht ik via iTunes nog haar single I Look To You; een mooi nummer met een Whitney die echt anders klinkt qua stemgeluid dan ik van haar gewend was. Anders. Duidelijk een stem die het een en ander heeft moeten doorstaan. Een stem als getuige die niet kan liegen. Krachtig! Een stemgeluid dat misschien wel meer laat weten over haar leven dan het karikatuur wat alle roddelbladen tijdens haar leven selectief bij elkaar hebben geraapt en de wereld in hebben geslingerd als hapklare brokken om vele gulzige monden mee te vullen.
Op maandag 1 februari 1999 was Whitney héél eventjes in Nederland, om precies te zijn in het Showbizzcity complex in Aalsmeer. Een jong meisje wat fan van haar was werd door Henny Huisman groots verrast door Whitney Houston naar Nederland te halen voor een speciaal verrassingsoptreden in de Surpriseshow.
Op één of andere (mij nu niet meer bekende) manier was ik ervan op de hoogte dat ze de studio’s zou bezoeken. Ooit vond ik het erg leuk om celebrities te spotten, op voorwaarde dat ze wereldberoemd moesten zijn. Voor mij was dit gerucht dan ook voldoende reden om de bus richting Aalsmeer te pakken. Ik herinner me nog dat ik met enkele tientallen anderen buiten de ingang van Showbizzcity urenlang heb staan blauwbekken in de kou in de hoop een glimp op te kunnen vangen van Miss Houston.
Uiteindelijk was het dan zover, er kwam een stoet auto’s aanrijden, ik denk rechtstreeks vanaf het nabijgelegen Schiphol. Alle aanwezigen moesten aan de kant om plaats te maken. Eenmaal voor de entrée hield de limo even in, de draaideur van de hoofdingang bleek plots wagenwijd te kunnen worden opengeklapt, waarna de limo rechtstreeks het studiogebouw inreed. Zelfs één enkele glimp van Whitney was niet mogelijk. Al snel was er gemopper en teleurstelling te horen in de reacties van de wachtende fans en media, die dit toch niet echt als mooie bekroning op hun urenlange wachten ervoeren.
Natuurlijk was het allemaal wat voorbarig want kort daarna kwam Miss Houston met haar personal security entourage door dezelfde deur weer naarbuiten, dit keer zonder limo. Zo kregen we toch nog waar we op hadden gehoopt: een glimp van Whitney; haar ogen weliswaar verborgen achter een zonnebril maar ze wás het wel! Met mijn stevige zoomlens van 300mm kreeg ik de nodige aandacht van Whitney-fans die erg graag mijn foto’s wilden hebben zodra ze klaar waren. Eén meisje stelde voor een deal met me te sluiten. Als ik haar nou gratis mijn foto’s zou toesturen dan kreeg ik van haar het toegangskaartje wat ze overhad voor het zeer unieke optreden wat Whitney kwam geven voor de Surpriseshow. Daar hoefde ik niet lang over na te denken en zo stond ik enige momenten later dus in de studio alwaar Whitney haar toen gloednieuwe single It’s Not Right But It’s Okay ten gehore bracht. Ik herinner mij een erg kleine studioruimte, een compact showpodium met bijbehorende trap en een ruimte voor een publiek van maximaal een man of honderd. Een soort veredeld huiskamerconcert was het eigenlijk. Het optreden was erg kort; duidelijk een strikt zakelijke deal om even snel een mini-gig op tape te zetten. Maar who cares: het wás Whitney Houston én ze trad live op tijdens dit mini-optreden waar slechts enkele tientallen mensen live getuige van waren, waaronder lucky me.
Whitney Houston (1963-2012), één van de grotere sterren en talenten die de wereld heeft gekend. Véél te jong gestorven! Ik wens haar familie, vrienden, collega’s en fans véél sterkte toe in de aankomende periode! May God have her soul and may she rest in peace!
